خطهء شيراز و شميم بهار * باده و صلى و بت سيم تن رايح فايح زلف سيهت * قافله سالار هواى ختن طرف شبستان شده از عكس مى * مطلع أنوار سهيل يمن ساقى مستان كه غايب شدى * كى « 1 » بدرآيد ز چنين انجمن * 583 * باده و ساغر به هم آميخته * همچو دل و عشق و نه چون جان و تن آن به طراوت صفت نرم بحر * وين به لطافت سمت طبع من توبه شكستيم به ياد تو باز * نحمدك أذهب عنّا الحزن خطّ تو از چشمهء حيوان دميد * أنبتها اللّه نباتا حسن * * * چشم مخمور تو مست به خواب آلوده * لب جانبخش تو لعلى به شراب آلوده تازد اندر دل من دست غمت در ره عشق * شد به خون جگرم موى و طناب آلوده خوىريزان عارض زيبا به چه تشبيه كنم « 2 » * ژاله بر لاله دوان گل به گلاب [ آلوده ] تا سر زلف تو شد حلقه « 3 » گشت * سنبل از سلسلهء موى تو ، تاب آلوده ريخت خون دلم آن ساعد سيمين بىتيغ * كرد انگشت نگارش به خضاب [ آلوده ]

--> ( 1 ) كس . ( 2 ) هكذا در متن . ( 3 ) در اين موضع دو كلمه خوانده نمىشود .